logo
NEDEN FLAKE YEM?

Yulaf, arpa ve mısır neden pişirilir?

Atın sindirim anatomisi, gerek kuru otları gerekse padoklarda bulunan bitkileri sindirecek biçimde tasarlanmıştır. Özellikle bu iş için özelleşmiş bir kalın bağırsağa sahiptir. Atın yulaf, arpa veya mısır gibi tahılları sindirme yeteneği, ota kıyasla sınırlıdır.

Tahılların sindirimi, sindirim sisteminde sınırlı sayıda enzim içeren nispeten küçük bir organ olan ince bağırsağa bağlıdır. Enzimlerin varlığı, tahıllarda bulunan protein ve karbonhidratı daha küçük, emilimi daha kolay birimlere parçalamak için gerekli olduğundan çok önemlidir. Proteinler, amino asitlere parçalanır ve karmaşık bir karbonhidrat olan nişasta, glikoza parçalanır.

Amilaz, özellikle ilgi çekici bir enzimdir. Bu enzim nişastayı glikoza dönüştürür. Amilaz, sindirim sistemindeki mevcut tüm nişastayı sindiremez ise, kalan nişasta sindirilmeden kalın bağırsaklara geçerek bakteriyel oluşumlara ve  bağırsak asidozuna neden olabilir. Atlar, tür olarak alışılmadık derecede düşük bir amilaz seviyesine sahiptir, örneğin vücutlarının ürettiği amilaz, köpeklerin ürettiğinden çok daha azdır.

Tür

Amilaz Miktarı (U/g)

At

7

Domuz

196

Tavşan

26

Köpek

174

 

Nişastanın ince bağırsaktaki enzimler tarafından sindirimini kolaylaştırmak için, tahıllar pişirilir. Bu, tüm tahılların sindirimi için faydalıdır, ancak özellikle arpa ve mısır için kesinlikle gereklidir. Yulafın sindirimi, parçalanması nispeten daha kolay bir yapıya sahip olması sebebi ile arpa ve mısırdan daha kolaydır. Arpa ve mısırın sindirimi daha zordur ve yulaftan çok daha yüksek nişasta içeriğine sahiptirler, bu da onların, doğru şekilde pişirilmezlerse, bağırsak asidozuna veya kolik hastalığına neden olma olasılığını artırır.

Nemin, ısının ve mekanik basıncın uygulandığı pullanma gibi işlemlerle tahıllar pişirildiğinde, tahılın yapısı kalıcı olarak değişir. Tahıl içindeki nişasta zincirleri değiştirilerek, enzimler için daha erişilebilir hale gelirler. Atlar için tahılların pişirilmesinin faydalarını inceleyen birçok bilimsel çalışma mevcuttur. Pişirme işleminin ne kadar etkili olduğunu değerlendirmenin yollarından biri de, ne kadar glikozun dönüştürüldüğüne ve kana karıştığına bakmaktır. Glikoz seviyesi ne kadar yüksekse, sindirim süreci o kadar verimli demektir.

Aşağıda, mısırı işlemenin farklı yollarına bir örnek verilmiştir. Kırık mısır ve öğütülmüş mısır küçük parçalara bölünmüş ancak pişirilmemiştir. Pullanmış mısır da şekil değiştirmiş ancak aynı zamanda pişirilmiştir. Çalışmaya göre, glikoz seviyesinin yüksekliğinden de anlaşılacağı üzere, pişirmenin en iyi sonuçları verdiği görülebilir.